هگمتانه، گروه رفیق شهیدم: تاریخ، گاهی نام‌هایی را در دل خود ثبت می‌کند که گویی برای ماندن در زمین نیامده‌اند. شهید محمد دکامی، یکی از همین ستاره‌هاست. او در تاریخ 16/12/1376در شهرستان نهاوند، در خانواده‌ای باصفا چشم به جهان گشود و به عنوان فرزند آخر، گرمابخش خانه شد. مهندسی که با انتخاب خود وارد هوافضای سپاه شد و در نهایت در جنگ تحمیلی 12 روزه به دست استکبار آمریکا و رژیم جعلی صهیونیستی به شهادت رسید. این هفته در صفحه رفیق شهیدم میهمان این شهید بزرگوار هستیم. باشد که شهدا ما را شفاعت کنند.
کودکی با دلی گره‌خورده به آسمان
محمد از همان کودکی، روحی بزرگتر از سن‌وسالش داشت. او نه‌تنها نوجوانی مهربان و بااخلاق بود، بلکه از همان سنین کم، پیوندی عمیق با مسائل اعتقادی برقرار کرده بود. شاید برای خیلی‌ها عجیب باشد، اما محمدِ کوچک، قبل از رسیدن به سن تکلیف، سجاده‌اش را پهن می‌کرد و نماز خواندن را آغاز کرده بود؛ گویی از همان ابتدا می‌دانست قرار است به آسمان پرواز کند.
نخبه‌ای در تراز ملی
هوش و استعداد محمد، زبانزد بود. او در دوران ابتدایی در آزمون تیزهوشان پذیرفته شد و مقاطع راهنمایی و دبیرستان خود را در مدارس سمپاد (علامه حلی) باموفقیت پشت سر گذاشت. او نه تنها یک دانش‌آموز معمولی نبود، بلکه در تمامی این مقاطع تحصیلی، شاگرد اول کلاس بود و عطش عجیبی برای آموختن علم داشت. این مسیر درخشان او را به دانشگاه امام حسین (ع) رساند تا در رشته الکترونیک برق به تحصیلات عالیه بپردازد.
مسؤولیت‌پذیری در اوج نبوغ
محمد، با وجود مشغله‌های سنگین علمی و کاری، هرگز خانواده را فراموش نکرد. او با اینکه نخبه‌ هوافضای سپاه پاسداران بود و حجم عظیمی از کار بر دوشش بود، اما همچنان با جان و دل هوای تک‌تک اعضای خانواده را داشت. او پناهگاه عاطفی آن‌ها بود، احوال تک‌تکشان را می‌پرسید و اگر کسی در خانواده مشکلی داشت، محمد اولین کسی بود که برای رفع آن آستین بالا می‌زد.
انتخابی که مسیر دنیا و آخرت را تغییر داد
پس از فارغ‌التحصیلی، محمد در دوراهی سرنوشت‌سازی قرار گرفت. به دلیل معدل و توانایی‌های بالای علمی‌اش، پیشنهاد استادی دانشگاه به او داده شد؛ جایگاهی که هم از نظر اجتماعی و هم از نظر رفاهی، موقعیت ایده‌آلی محسوب می‌شد. اما در دل محمد، داستان دیگری جریان داشت. او می‌دانست شغل، فقط وسیله‌ای برای گذران عمر نیست؛ بلکه مسیر عاقبت‌به‌خیری است. با وجود علاقه به تدریس، او هوافضای سپاه را انتخاب کرد. ملاک محمد، پول، سمت یا شهرت نبود؛ هدف او «شهادت» بود. او می‌خواست در سنگری خدمت کند که بستر پروازش به سوی ملکوت زودتر فراهم شود.
او رفت تا از آرمان‌های کشورش دفاع کند و در نهایت، همان‌طور که قلباً آرزو کرده بود، پس از چند سال خدمت صادقانه و خالصانه، در همان مسیرِ پرواز، به درجه رفیع شهادت نائل آمد و به دیدار معبود شتافت.
یاد و نام شهید محمد دکامی، الگوی اخلاق، هوش و ایثار، همیشه در قلب‌های ما زنده خواهد ماند.